„ Зборникот “ од Миладиновци (1 дел)

„ Зборникот “ од Миладиновци содржи 662 народни песни, собрани од Димитрија Миладинов, а отпечатени од Константина, со помош на хрватскиот бискуп Јосип Јурај Штросмаер.

Тука е даден дел од „ Зборникот “:

Предговор

Сиве почти песни се слушани од жени; седмата од них част се собрани од
восточните, и другите од западните ст’рни, имено: од, Панаѓуриште, Софија,
Струмнишко, Кукушко, Воденско, Костурско, Велешко, Дебарско, Прилепско,
Охритско, Струшко и Битолско. Најповике песни се собрани од Струга, Прилеп,
Кукуш и Панаѓуришта. Богатсвото од песните је неисцрпано. В Стр,уга с’де една
девојка ни каза до сто и педесет прекрасни песни, од кои повике јуначки. Така и
сите почти Прилепски една стара жена ги каза. Препишвеештем толку песни,
мислит човек че се исцрпи сето ботатство; но кога поминвит во друга махала, тамо
нахожат много други песни, како од нов извор. За това требит да чекаме оште многу
други да се прикладат на овие песнти, ако љубопитен човек издирвит това.
Најповике песни се слушани в Струга од Депа Кавајова, в Прилеп од Ѓурѓа Котеа; в
Панаѓуриште од Хаџи Марија Х. Томова. – Од, сите најголема благодарност за това
обштеполезно собрание заслужили со искреното им усердие г. В. Чолаков, кој
снабди нас со сите почти песни от восточните стрни; и г. Р. Жинзифов, кои
најповике ни помогна со песни и обичаи од западните стрни.
После песните се прикладени обичаи свадбени и годинешни, секакви
верованија, игри, пословици, преданија, гатанки, и собствени народни имина.
Огромността од книгава не позволи да се печатат Б. слова, и песните со ноти.
Правопис употребихме по возможноста најлесен и најсходен со
произношението од словата; напр. вместо трите букви , ъ, ь @ каи имает еднакво
произношение, употребихме една .@; напр. сжнце, с@рце, р@ка, вм. съoнхуе, с-
ърчуе, ръка. К’де по грам. правила се пишит , , но се пiроизносит а, се употреби
последново. Еднакво се грижехме да предадиме верно народното произношение, по
кое се воднт тукаш ниот пра:вопис; напр. млат-ъ, нотъ, ретъ, мегю, бракя; и др. вм.
младъ, нодъ, редъ, медъ, братъя. Еднакво човекотъ или човhк-@тъ, вм. човhкъ-тъ
и др. Апострофот се употреби; к’де по наречијај се исфрљает букви; нaпр. не’ hста,
‘уба’а, ду’о’и, зме’о’и, отъ, напр’амъ, до’итъ, зе’итro на’hтъ, и др. вм. невhста,
хубава, духови, змехови, xотъ (ходъ), напрвамъ, дойдити, земитъ, найдатro и др.
Писахме \, (не\) вин. пад. за одличие од мест. на првото лице; освем тие друго (со
ударение) је сојуз. Ударението и апострофот се употребиха за одличие и на други
слова, кои имаøет еднакво произношение; напр. се помог. глагол (сетъ, с@); ‘се
(все). – Си́ помог. глагол (сумъ, си); ‘си (вси); си (без удар. и апост.) местоимение. –
Ни (намъ); ни отрицателно наречие. Не́(нас ъ); не (без удар.) отр. наречие И́ (со уд.)
дат. пад. вм. нейдзh; ‘и (ьи, ги); и (без удар). сојуз – Е, h, вм. > (без удар.) дат. пад.
(и, нейзh). –h-от сторен од я, се употребвит к’де по други поднаречија имат я; оште
на дат. пад. и сегдека се произносит како е; напр. невhста (невяста), голhма
(голяма), нейдзh, менh; и др. се произносит невеста, голема, нейдзе, мене; освем
h(и, нейдзh) кое секога се произносит како …. h употребихме и во треќото лице од
множ. число, напр. нишhтrъ, nihтъ и др. Оште та (тебе); та́ u да́ (со уд.) сојуз
пред,.; да (без уд.) сојуз; нема (= да не); нема (-= не има); нhма (няма) и др. Со
ударение оште је назначен, винит. падеж, кога не можит лесно да се узнаит кој је
вин. падеж; напр. Разделина́майка плетитъ; тoгa коня дете́ми го учитъ и др.
В песните се употребват падежи дателни, винителни, и творителни едни п’ти во
најстариот им вид; напр. брату, брата; кoию, коня; викомъ, гласомъ; зме’отому,
ратаетого, чоhвкатога; и, Бояни и др. Еднакво и в разговорниот јазик, особено в
собствените имина, тие падежи од единст. число (в. местопим. и во множ.) се
довардиха, напр. Николу, брата, кумотому, човhкотому, човhкатого (в Струга);
викомъ; мhне, h, нейдзh, неймъ, нихъ; и др. – Други достазамечателни
употребленија од падежите се стретват, имено местоименијата, кои по време,
склопени на конец со коренот, сториха окончанието (кое со премененијата си чинит
падежите), тие местоименија да се отдалечени од словата, на кои се односат како
падежи; напр. Стоян h майка велеше, вм. майка-h (майкh); майка Павелъ му
предумвитъ; да гo видиш твойга брата, еднакво: како майка ке h кажамъ,
(майкh); бhла Яна h притекна (Янh); и говорит ‘уба’а .Янh ; (тога коня дете ми
гo учитъ; помоли ся свhти Петру): u cu > венча Бояна (Боян@, ) и др.
Член од м’шкиот род се употребвит , @Ú˙, атъ, о, отъ. Се употребват 1) .
@Ú˙ – покрај Дунавските места до Трновско; 2) атъ – покрај Балканските северни
стърни; 3) а – на обете стърни од Балканот, особено во Тракија; 4) о – од Серско,
доходвеештем до Кукушко, по д’лжината од Родопи до Самоковско, (Софијско) и се
извртвит до северните стърни од Македонија; 5) отъ – на сите други западни ст’рни,
како Охридско, Прилепско, Битолско, Множ. число од, м’шткиот и женскиот род те
(во сите западни ст’рни), а тh (т…) или ти (во восточните).
Погоре казахме че сиве почти песни се слушани од жени. Това, мислиме, ке
приносит в удивление секого, кој не знаит од близу нашиот народ; за това не ке
беше несовместно, ако нешто се речит за народното хоро, това училиште, к’де се
усовршенствувала народната ни поезија. B Струга на неголемите праздници в секоја
махала се чинит хоро; а во големите, како Велигден, Ѓургевден и др. сите моми се
берат на некоја градина надвор од варошот и чинет едно д’лго хоро, кое водит
танчарката со некоја песна. Половина од хорото је помогвит на пеењето, а другата половина преземвит секои стих дури да се свршит песната. Тога хороводката или танчарката уст’пвит местото си на другата мома, која
је до неја, и која зафаштат да водит хорото; а таја се фаштат на крајот. Кога се
свршит другата песна, пак втората хороводка се фаштат на крајот, а таја што је по
неа се чинит хороводка; и така со ред сите моми се чинат хороводки неколку п’ти,
ако хорото се прод’лжи много време. Но обикновено танецот повике водат таја
мома, која имат хубав глас и знаит многу песни. Танците оште се чинат под звукот
од гајдата, или други свирби, на кои малу по малу фати да отст’пвит место пеењето.
Такви народни хора се чинеле и в другите градишта како в Охрид и Битоља и др.,
к’де влезе порано употреблението од свирбата. В Струга пред неколку години во
големите празници хорото се чинешe околу црквата, к’де се виеха три хора; едно од
девојки, друго од невести, трето од јунаци. Во Кукуш на Велигден еднакво се берат
на едно место, к’де момите играет на две или три хора, кои на играњето се здружват
на едно много љубопитно. Сите моми двесте, триста или повиќе ситно подтрчват
едновремено и беспогрешно, (кога се слушат шум д’лг и едномерен); а после три
чекори медлено едновремено се враштает, и по с’та д’лжина се слушат едномерен
тропот од чевлите им.
Еднакви хора се чинат и во восточните стърни, но повеликолепни в големите
села. В Панаѓуриште (по сведението на г. В. Чолакова) в секој празник в четирите
махали се чинит по едно хоро, кое обикновено се вршат со песна или гајда. Час пред
захождањето од с’нцето момите се распуштат, и пак секоја по махалата со котли или
стовна се собират на определена и за хоро способна чешма, к’де вторично зафаштает
хорото, кое се прод’лжават половина час. На едно обшто хоро се собирает момите
кога водат некоја мома за венчање. Тамо пречекват другарката им, како да искат
последни п’т да ја видат между ниx, и после да ја попратат в невестинскиот кр’г.
Дури се свршит венчањето и излезат од црков, момите надвор продолжавает хорото,
после разходит секоја дома. Тие моми, кои обикновено водат хорото, и знајат многу
песни се една или две в едно село или градиште. Од такви хороводки се собрани
најповикето од тие песни. Петнаесетина се слушани од слепци (вид. 29, 30, 38, 47,
50, 55, 101, 143, 173 и неколку други).
Песниве се разделени на самовилски, црковни, јуначки, овчарски, жаљовни,
смешни, љубовни, свадбени, лазарски и жетварски. На јуначките подходат
самовилските, црковните и овчарските; на љубовните сите други. (До самовилските
се кладени песни под име „други стари“, во кои повике се представјат да говорат
дрвата, птиците и други животни). Това разделение во строга смисл не је довардено.
Од неколку песни сме избрали похарната. Еднакви песни се кладени едни п’ти две
или три, кога обете или трите по поднаречието или содржанието им се љубопитни.
Меѓу песните во некои живо се отражават глобока старина со верованија, кои се
односит дури на предхристијанските времина; во други тие се смешани со понови
идеи; и така една част од песната принадлежит на стари, друга на
нови времина; а во други се огледвит старината под ново облекло. Во обште сиве
песни, освен неколку малобројни, имает печат од народното просто, јасно и силно
творчество, кое така живо трогат срцата ни. Народот наш в најголемата простота
развил в себе си божевата умствена дарба; тој чрез земледелието приближен до
природата, живјат в секогашни сношенија со неа, така да речиме, се разговорвит со
неа, се одушевљават от неа и црпит тие богати изреквења, кои така силно
поражавает нас со необикновената им хубавина и виразителност. И чужите песни,
по народниот дух изречени, имает своите красоти; а кога поминват у нас, без да се
слејат со народниот дух, како това се чинит во нови по подражание преземани
песни, тога произлетвит нелепост, која доходвит до отвраштение.
Народните песни се показаљка на степенот од умственото развитие од
народот и огледало на неговиот живот. Народот в песни изливат чувствата си, в них
увековечвит животот му и давнешните му подвиги, в них находвит душевна храна и
развлечение; затова в жаљба и в радост, на свадба и хоро, на жетва и грозјебрање, на
везање и предење, по поле и по гори, штедро изливат песните како од богат извор;
затова можит да се речит, че народот је секогашен и велик певец. У народите, со кој
трј живеал во соседство или смешан, се сретват еднакви песни; напр. у Власите
(Цинцарите, пес. 73), у Грците (песн. 200); [еднакво Краковска песна (вид. 262)]. Но
најповике песни сходни имат с хорвато-србските, особено тие, кои се вртат околу
времето од Марка Крале и современите му герои. По разнообразните обстојателства,
кои се искажват, се употребват и разни стихови к’си и д’лги; така се стретват редови
со четири, пет, шест, седум, осум, девет, десет, единаесет, дванаесет, тринаесет,
четиринаесет и петнаесет слогови. Од сите најповике се употребва десетосложните
и осмосложните; и обете, кога ударението имает на вториот слог, призимает
необикновена живост и сила. Десетосложните принадлежат на јуначката
(епическата) епоха. Осмосложните је преход од неа на понови времина, во кои се
пројавили силни секакви движенија; затова и осмосложниот, особено кога
ударението је на вториот слог, је лек и бистр како секавица и силен како рофја
(гром). Обете се употребват за јуначките песни; а осмосложниот по лехкоста му
преходит в љубовните, в кои најповике се употребвит; еднакво и десетосложниот по
медлената му равноумереност преходит во други. Четирисложниот и
шестосложниот се употребват со еднакво течење на бистри и лесни изреквења.
Дванаестосложниот повике се употребвит со еднакво соразмерна бистрота на
жаљовни искажувања (вид. 229, 169, 232 и др.); еднакво и четиринаестосложниот,
но со заметна медленост (вид. 218, 224).

Самовилски

1.
Ј О В А Н П О П О В И С А М О В И Л А
О т С т р у г а
Кинисал ми Јоан Попов,
Да ми оит на Велигден
На Велигден на орање,
И ми појде до пол п’ти,
И излезе Самовила
Самовила Самогорска,
П’тиштата му предстрети:
„Врат’ се, врати, Јоан Попов,
Не одај ми на Велигден
На Велигден на орање!”
Јоан лепо говореше:
„Бегај, бегај Самовило!
Дан ти слезам од мојава,
От мојава брза коња,
Дан’ те фатам за твојата
За твојата руса коса,
Дан’ те врзам брзу коњу
Брзу коњу за опашка,
Дан’ те влечам како брана.
Се разљути Самовила,
Та отпушти руса коса,
Му сопнала брза коња,
Да му пиет црни очи.
Се наљути Јоан Попов,
Та је фати Самовила,
Та је фати за нејѕина
За нејѕина руса коса,
Та је врза брзу коњу
Брзу коњу за опашка,
Је повлече, како брана,
Си ја носи дури дома;
От далеку Мајке викат:
„Ја излези мила Мајко!
От’ ти носам неестица
Неестица Самовилска,
Тебе, мајко, отменица,
Таткое бела променица,
Брату перче исчешлано,
Сестре леса уплетена.”
Је закључи десно крило
Десно крило в шарен ковчег.
И седела три години,
Постигнала м’шко дете,
И канила чесна кума;
Је крстиле м’шко дете.
И ми дошла кумашина
Кумашина говореше:
„А неесто Самовило!
Малу оро да поиграш,
Малу оро Самовилско!”
Самовила говореше:
„Ајви вие чесни куми!
Нек’ ми пуштит Јоан Попов
Нек’ ми пуштит десно крило,
Така оро да поигра. –
„А неесто Самовило!
Вера немаш, ќе побегниш.”
Самовила говореше:
„А егиди Јоан Попов!
Ако те страф дан’ побегна,
Затворите мали врати
Мали врати и големи,
Така оро да поигра.”
Затвориле мали врати
Мали врати и големи,
Је откључи десно крило.
Колку оро заиграла,
Излетала низ баџата,
Свекрва је привикала:
„А неесто Самовило!
Дете плачит за лељање
За лељање, за цицање.”
Самовило говореше:
„Кога ке ми дете плачит
Дете плачит за цицање,
Да го клаиш под стреите,
Ке заросам ситна роса,
Ке надојам м’шко дете.
Кога ке ми дете плачит
Дете плачит за лељање,
Да го клаиш на креветот,
Ке повеам тиок ветар,
Ке залељам м’шко дете.”
Се измами свекрва је;
Кога дете заплачило
Заплачило за лељање,
Си го кладе на креветот
Не повеа тиок ветер
Тук се спушти Самовила,
Си го зеде м’шко дете.
И се пофали Јоану:
„А егиди Јоан Попов!
Што ти се тебе чинеше
От, ке држиш Самовила
Самовила за љубење!”
2.
ВЕЛИГДЕНСКА
О т П р и л е п
Oро ми играле триста Самовили,
На врф на планина, на рамна рудина;
Оро ми играле, Мефтера немале.
Мефтера дочуле дури град Битоља;
„Кога да пуштиме, Мефтера да земит?
Аи да пуштиме, Ѓурѓа Самовила,
Ѓурѓа Самовила на крајна девојка;
Таја брго одит и брго доодит.”
И ми ја пуштиле Ѓурѓа Самовила
Ѓурѓа Самовила на крајна девојка.
Дваш ми је трепнала, треки п’т летнала;
Та ми је отишла дури град Битоља.
Там си го најде Дима ке је ручат;
По тил го удрила, з’би испаднале;
В глава го удрила очи искокнале;
И ми го донесла на врф на планина,
На врф на планина на рамна рудина.
Тогај говореше стара Самовила:
„Свири, Димо, свири, ако нам надсвириш,
Ке ти ја даиме Ѓурѓа Самовила
Ѓурѓа Самовила на крајна девојка.”
Свирил Димо свирил, три дни и три ноке,
Три дни и три ноке, и ми и надсвирил.
И му ја дадоа Ѓурѓа Самовила.
И си ја однесе Димо в град Битоља,
И си ја однесе во својата куќа;
И тој си затвори баџи и м’згалки;
И тој си ја држа токму три години.
Таја му стигнала едно м’шко дете.
И ми канил кумот, да го крстит дете.
И тогај му рече Ѓурѓа Самовила:
„Отвори си Димо баџи и м’згалки,
Сега Димо нигде веќе не побегвам,
Зашто ја си имам тоа м’шко дете.
И се измами Димо и си отвори.
Дваш ми је трепнала, треки п’т летнала,
И си остаила тоа м’шко дете,
И си је отишла од ке је та дошла.
3.
САМОВИЛСКО ЅИДАЊЕ
Град градила Самовила
Ни на небо, ни на земи,
Туку така под облака;
Што диреѕи ми редеше
Се јунаци отбирани;
Што пармаци ми редеше
Се девојки отбирани;
Што пенџери ми редеше
Се дечиња отбирани.
Едно не је дофтасало
Тоа што је спроти с’нце.
Марко имат м`шко дете
М’шко дете прегалено;
И го зеде м’шко дете,
Да го клаит на прозирци.
Марко је се милно молит.
„Самовило мила сестро!
Тебе ти се милно мољам,
Да ми гледаш м’шко дете;
Тоа ми је прегалено,
Брго вода да му даваш!”
4.
О т С т р у г а
С’нцено ми је на заод,
Самовила је зад гора,
Мирче војвода пред неа,
Брза је коња водеше,
Црвен је бајрак носеше,
Мирче војвода говорит:
„Самовила ле, Мајко ле!
Доста ти коња поводиф,
Доста ти бајрак поносиф.”
И Самовила вореше:
„Поводи Мирче поводи,
Ицрвен бајрак поноси
До зеленине ливаѓе,
До студенине кладенци.
Тамо се женит Јанкула;
Девет си сестра канило,
Десета сестра не кани
Десета сестра Коприна.”
Коприна во двор седеше,
Грумка си керка чешлаше,
Како је лепо чешлаше,
Така је лепо плетеше,
Така је ука учеше:
„Грумко ле керко, Грумко ле!
Кога ке одиш у вујка
У вујка, керко, на свадба,
Дан’ фатиш оро наколу,
Дан’ пуштиш саја до земи,
Дан’ крениш превез от очи;
Дан’ те доглеат вујко ти
Вујко ти, керко, Јанкула;
От’ је вујко ти неверен
Неверен, керко, без вера,
Дан’ ми ти кренит страмота.”
Грумка отиде на свадба.
Грумка си мајка не почу;
Си фати оро наколу,
Си пушти саја до земи,
Си крена превез от очи.
Ми је доглеа вујко је,
Вујко е лепо говорит:
„Сватои, бели сватои!
Не преполнвите пушките,
Не презобвите коњите,
Неестата ни је во дворје.”
Грумка го вујка дочула,
И љуто ми прок’лнала:
„Оф леле боже милечек!
Зароси роса крваа,
И погорешти камења,
Пот’лчете го вујка ми
Вујка ми, боже, Јанкула!”
Како ми Грумка прок’лна,
Пуста се клетва фатила.
Зароси роса крваа,
И погорешти камења,
И пот’лкое вујко је.
5.
РУСА СТАНА И САМОВИЛА
О т С т р у г а
Ми станала руса Стана
На утрина на Велигден,
Се промена, се наружи,
Да ми оит рано в црков.
Стана мајка покарала:
„Ајти Стано, мила керко!
Не одај ми рано в црква;
В црков имат многу ѓаци,
В тебе ке се упулеет,
Цркви ке се убореет.”
Се наљути руса Стана,
Та си зеде бела парта,
Си отиде во градина,
Та си седна под трандафил.
Колку парта ми одвила,
И је дојде Самовила
Самовила самогорска,
Самогорска прекуморска,
Је се фрли на рамена:
„Стани, Стано, да ме дарвиш
От твоето бело лице!”
Руса Стана говореше:
„Ајти тебе Самовило,
Ајде мајка да те дарвит
От моето било платно!”
„А егиди русо Стано!
Да беф брала бело платно,
Би ја гора заградила
За јунаци, за девојки;
Туку стани да ме дарвиш
За твоите црни очи!”
„Ајде, ајде Самовило!
Ајде мајка да те дарвит
От моето бело руво!”
„А егиди руса Стано!
Да беф брала бело руво,
Ке бев д’бје изоблекла;
Туку стани да ме дарвиш
За твоето бело грло!”
Стана лепо говореше:
„Ајде мајка да те дарвит
За моиот коан гердан!”
„А егиди руса Стано!
Да беф брала коан гердан,
С’та гора ке ја обкоав
Ce со злато, и со стребро
За убаи девојки,
За свршени јунаци.”
Се разљути Самовила,
Је отврти црни очи
Црни очи от глобои,
Бели р’це от рамена,
Брзи ноѕе од колена. –
„Ето тебе руса Стано!
Как се везит на Велигден
На Велигден на добар ден!
6.
НЕДА И САМОВИЛА
О т С т р у г а
Кинисала бела Неда
Да ми одит на планина
На планина со промена,
Да променит девет браќа,
И десето братучеда.
Неде ј е се вода спило;
И ‘и ворит девет браќа
И десето братучедо:
„Мене ми се вода спило,
К’де имат студна вода?”
И је ворет девет браќа
И десето братучедо:
„Слези, Недо, под планина,
Тамо имат два кладенца,
Еден студен, други топол;
Студениот за пиење,
А топлиот за перење.
Тамо имат ж’лто цвеке,
Ж’лто цвеке Самовилско,
Самовилско самогорско.
Малу Неда не дочула
И ми слегла под планина
Се напила студна вода,
Изгазила ж’лто цвеќе,
Ж’лто цвеќе Самовилско,
Caмовилско самогорско.
Је дојдое Самовили
Самовили самогорски:
„Дај ми, Недо, црни очи!”
„Ајви вие Самовили,
Самовили самогорски!
Да изиграм ден Лазара,
Ден Лазара, ден Велигден,
Ден Велигден, ден Ѓургев-ден;
Ден Ѓурѓев-ден, ден Петров-
ден,
Ден Петров-ден, ден Спасов-
ден.”
Ја остаи да изиграт
Да изиграт, да испеит.

7.
АНГЕЛИНА И МОРСКА САМОВИЛА
О т П р и л е п
„Ангелино Самовилска золво!
Не оди во гора, не бери ми билки,
Не бери ми билки, не суши ми гора,
Не суши ми гора, брата да лекуеш;
Брат се не лекует.
Брата ти љубит морска Самовила;
Ако не веруаш, изкачи се горе,
На врх на планина, на рамна рудина,
Та погледај долу по поле широко;
Во поле ке видиш дрво китатово,
Под дрвото седит морска Самовила,
На скутот је лежит твои мили братот;
На скутот је лежит, перчето му поштит.
Кога ке ја видиш, да не се уплашиш;
Да не се уплашиш, и да не плачиш;
Туку да запеиш и да се насмеиш,
И да е речиш – „снахо Самовило!
Отпушти ми го мои мили брата.”
Ангелина с’ изкачи на врх на планина,
На врх на планина, на рамна рудина,
И ми погледа по поле широко,
И си догледа дрво кистатово,
Под дрвото седит морска Самовила.
Не ми запеала, ни се насмеала,
Тук’ ми заплакала, и ми је викнала:
„Јудо Самовило! отпушти ми брата,
Ти што го љубиш до девет години!”
Самовило тога љуто с’ наљутила,
Та ми го извисила до вишнего бога,
Та ми го напраи залак по залака,
Најголем залак колку мрава носит.
8.
О т К у к у ш
Прошета се Дона,
Резшета се она
По поле широко,
По друми широки,
Кај дрво јаворо;
Под дрвото седе
Седе лудо младо.
От далеко вика
Вика се провика:
„Врни ми се Доно,
Врни ми се мила!
Немој ми си иди
Овде под дрвото;
Оти ке загиниш
Млада и зелена.
Тува ми си има
Седум самовили,
Љуљка си врзуват,
Тебе ми те чекат.”
Как си дочу Дона,
Как си дочу она,
Назад се поврна
Дома си отиде;
От далеко вика
На нејната мајка:
„Еј излез’ излези,
Моја стара мале!
И ти да ме видиш,
И ја да те видам;
И ти да ме простиш,
И јас да те простам;
Оти ке загинам
Млада и зелена.”
Па излезе мајка је
Веле и говоре:
„Не бој ми се штерко!
Ти не си умираш;
Тејко ти за тебе
Курбан ке заколе.”
Тогај веле Дона
Нејна мила штерка:
„Јуди курбан нејкат,
Туку човет сакат.
Постели нареди
Нашата одаја,
Јас да си легнам.”
И нејната мајка
Посла одаата.
Тогај та си легна
Дона мила Дона,
На мајка и веле,
Веле и говоре:
„Појди да ми викаш
Мојте верни дружки,
Они да ми видат
И јас да и видам;
Они да ми простат,
И јас да ги простам,
И да им нар’чам,
Јазе ка ке умрам,
Гробот да ми прават
Сос девет вратици,
Ветар ка ке духне,
Мухла да разнесе.”
9.
ВЕЛИГДЕНСКА
О т П р и л е п
Шетал Марко низ гора зелена,
Што ми шетал три дни и три ноќа,
Не можит вода да ми најдит,
Ни за пиет, ни да се измиет,
Ни за себе, ни за брза коња.
Па говори Марко Кралевике:
„Варај горо, горо Димна – горо!
Камо ти вода да се напиам,
Немаш да пиам, ни да се измиам
Да би ми те ветар исушило!
Да би ми те сонце изгорило!”
Димна гора Маркое говореше:
„Ајти Марко, ајти добар јунак!
Немој к’лни гора Димна – гора
Tуку к’лни стара Самовила,
Што собрала седумдесет клаенци;
Да иснесла на врф на планина,
Да продаат еден бардак вода
Еден бардак за црните очи.”
Марко ли си с коња говореше:
„Ајти коњу, мое мило добро!
Али можиш ти да ме изнесиш,
Да отепам стара Самовила,
Да растурам седумдесет клаенци?”
Коња Марку ли му говореше:
„Подстегни ме с дванаесет колани,
Двата ние да се обидеме.”
И му стегна дванаесет колани,
И г’ изнесе ва врф на планина;
Да отепа стара Самовила,
И растури седумдесет клаенци.
10.
О т П а п а ѓ у р и ш т е
Заградила Самовила
Заградила вито кале
Ни на небе, ни на земја,
Загради го в темен облак.
Што бе побив побивала
Се јунаци погодени,
Што бе преплет преплитала,
Се девојки белолики;
Што бе прјало прелагала
Се невести чернооки;
Што бе покрив покривала
Се дечица пеленчета;
На портите диреците
Се кметове белобраде;
Што бе подбив подбивала
Се кметици белополи.
Не стигнаха Самодиви
Седумдесе дребни деца,
Да покрие вито кале.
Хабар прати Самодива
Хабар прати во Прасково,
На Прасковски чорбаџии:
„Да ми дадат Прасковчене.
Крај Дунава г’сти села,
Да обера дребни деца,
Да покрија вито кале.”
Собрале сја Прасковчене,
Собрале сја, сдумале сја;
Не давале Самодиви,
Крај Дунава г’сти села,
Да обере дребни деца;
Давале и планињето,
Да излезе со вихрушка,
Да обере вити ехли
Вити ехли и борове,
Да покрие вито кале.
Јадоса сја Самодива,
Па излезе на планина;
Три дни ваља, три дни духа;
Искубала вити ехли
Вити ехли и борове,
Та покрила вито кале.

Други стари

11.
О т П р и л е п
Кр’з планина пилци пропеале
Кр’з ливаѓе цвеќа расцутиле
Во ливада зелено езеро,
Во езеро асџер ненаситни,
Секој ден п’ еден човек јадит.
Се изредиле сите девојки,
Редот дојде на царева керка.
Цар керка си ми си промени,
Ја промени свила и кадифе,
Ја однесе дури крај езеро,
Крај езеро н’ асџер ненаситни;
И тој оба ми и пог’лтнал.
12.
ПРОДАН И ДВА БРАЌА
О т К у к у ш
Останало Продане сираченце,
С’де с’ мајка, а без башта.
Твојата мајка чуждо ткае
Чуждо ткае, чуждо преде,
Туку тебе да изгледа.
Изгледа те, порасна те,
Учини те голем јунак,
Голем јунак за женење;
Та ми се прочу, Продане,
По с’та земја околиа;
Та се чини јуречно,
На борење борбаџиа,
На каменот намдарџија,
На скокање надскокува.
Дочуха те до два змеха,
До два змеха до два браќа,
До два брата от небото,
Се свалиха стред селото,
Стред селото на соборот,
На соборот на бејликот,
Да питаа стара баба:
„Дека седе сирак Продан;
Ојди, бабо, му нар’чај,
Нека дојде на саборот,
Да с’ бореме два јунака.”
Со Пордана се бориа
Токму три дни и три ноќи,
От јаснина темна м’гла,
Темна м’гла попаднала,
Ситна роса заросила;
И си б’лсна, и си тресна.
Си дигнаха сирак Продан
Сирак Продан на небото.
13.
СТОЈНА
О т С т р у г а
Стојна ми змеа љубила
Јbубила што го љубила
За дванаесет години;
Никој ја Стојна не узна,
Дури се сама казала;
„Мајко ле мила мајко ле!
Излези надвор, да видиш,
Да видиш чудо големо*)
Стојна ми змеа љубила
За дванаесет тодини,
Никој ме, мајко, не узна.”
Дури излезе мајка је,
Тука си Стојна не најде;
Шарен је гајтан догледа
Меѓу две темни облака.
14.
ТРАНДАФИЉА И ЗМЕХ
„Море моме Трандафиле!
Што се вршиш не се м’жиш,
Три години шес прстени?” –
„А друженки неверници!
Што ме мене не вервите?
Змех ме љубит три години,
Ја не можам да г’ одељам.”
„Море моме Трандафило,
Ја појди си во градина,
Да набериш грмотрње;
Та појди си нови пазар,
Та купи си ново грне,
Да и вариш спроти стреда,
Да и пиеш спроти петок;
Така да се змех оделит.
*) На сине куки ведрина
А на нашава облачно…
Малу што ми ја догледа
Меѓу две темни облаци
Шарен је гајтан ѕунеше.
Пак Стојна ми се поврати:
„Мајко ле, мила мајко ле!
Ти сега да ме не чекаш,
Туку да чекаш в година,
Со русо момче пред мене
Со м’шко дете на р’це.”
Кога ми дојде вгодина
Со русо момче пред неа,
Со м’шко дете на р’це;
Перчето му се вееше;
На широките рамена. –

15.
ЈАНА И ДЕТЕЛИН ВОЈВОДА
Поболила се Јанина мајка,
Што ми лежала девет години,
Ми искинала девет постели,
И ми лежала ми заплакала:
„Оф леле боже, о мили боже!
Как не си имав ушт’ една керка,
Ушт’ една керка, како Јаника,
Та да ми станит рано на утро,
Да се умиет, да се прекрстит,
Та да ми појдит на студна вода.
На студна вода на нова чешма,
Да ми донесит студена вода,
Студена вода на полу цвеќе,
А ја си пиа студена вода,
Студена вода на полу раски.°
И ми ја дочу убаа Јана,
И си станала рано на утро,
И ми се изми и се прекрсти,
И се промена, и се наружи;
Не се промена, како девојка,
Тук се промена, како невеста;
И та си зеде две ведра в р’це,
Та си отиде на студна вода,
На студна вода на нова чешма.
Тамо седит Детелин војвода.
Тога ми рече убаа Јана:
„Нацрпете ми студена вода!”
Тога му велет момци змеои
Момци змеои, којни дуои:
„Детелин војвода наш господине!
Та шта ни дошло убоо ѕвере,
Тоа ни сакат студена вода.”
Тога му велет момци змеои
„Не је девојка тук’ је невеста.”
Ја наполниле студена вода,
Студена вода на полу цвеке,
Је наполние, ја испратие.
Колку замина убаа Јана,
И се обзрна и прогоори:
„Егиди море, Детелин војвода!
Ни сум девојка, ни сум нееста,
Туку ја сум си убаа Јана,
Ти што ме питаш девет години.”
Колку је дочу Детелин војвода,
Што си јавнало брзего коња;
Со коња трчат, не си ја фтасвит,
С јаболко фрљат, не ја досегвит.
Колку си влезе в мајкини порти,
И је викнала на мила мајка:
„Стани ми, стани, а мила мајка!
Јас ти донесов студена вода,
Студена вода на полу цвеке,
Да си оладиш белото грло,
Да ти оздраит белото срце.”
Колку се напи Јанина мајка,
Колку се напи студена вода,
А ми се напи, а душа даде,
И ми је дојде сам војводата,
Милата мајка си ја закопа,
Убаа Јана си ја заљуби.
15.
ЈАНА И ПЕТРЕ
В е л и г д е н с к а о т П р и л е п
Попитал Петре убаа Јана,
Време ја питал девет години,
Не му ја дале ни десетата;
Та ми говорит Петре војвода:
„Ој нека, нека, убаа Јано,
Разболи ке се твојата мајка,
Да ке посакат от љубе вода,
От љубе вода от клаенецот,
От клаенецот, от џувер гранка,
От џувер гранка чудна подната.
Се поболила Јанина мајка.
Дворје си метит убаа Јана;
И си говорит Јанина мајка:
„Еј боже, боже, еј мили боже!
Како си немам ушт’ една керка,
Ушт’ една керка, како Јанина,
Да ми залеит од љубе вода,
Белки ке умрам, белки ке станам!”
И ми ја дочу убаа Јана,
И си отвори от снаха ковчег,
И си отвори од снаха ковчег,
И се промени от снаха руво,
И се промени од снаха руво,
И си та кладе венец на глава,
И си та зеде ведрица в р’це,
Та си отиде љубе на вода.
Тамо го најде Петре војвода,
К’де се распнел до два шатора,
Едниот црвен, другиот зелен;
Под црвениот сам Петре седит,
Под зелениот Петреа војска.
Та ми говори убаа Јана:
„Суст’пи војска Петре војвода,
Суст’пи војска да си поминам!”
Сустапи војска Петре војвода,
Си поминала убаа Јана,
И си залеа от љубе вода.
Кога се врати с вода во р’це,
Нејзе је рече Петре војвода:
„Тако ти бога младо невесто!
Чиа си снаха, кому си љуба?”
На тој час нему се отгоори:
„Тако ми бога, Петре војвода!
Нико сум снаха, никому љуба.”
Малку измина, шега се подби:
„Ејгиди, гиди, Петре војвода!
Кога не позна убаа Јана,
Баре не позна девет прстени,
Што си и леал, што си и пpaќaл?
Рече, и спрсна Јана да бегат;
И ми ја дочу Петре војвода.
Петре на коња, Јана на полп’т;
Петре на полп’т, Јана на порта.
Со стрела стрелит, не ја устрелвит,
Со коња трчат, не ја фтасуват.
IIетре на порта, Јана во дворје,
И си је даде мајке си вода;
Тогај се напи, и си оздрави.
16.
ЈАНА И С’НЦЕТО
О т С т р у г а
Постигнала се убаа Јана,
Стигнала ми се на ден Велигден,
Крстила ми се на ден Ѓургевден,
Зазборвала ми на ден Спасовден,
Ми заодила на ден Петровден.
Ми ја дочула Јанина кума;
Тога је рече Јанина кума:
„Дегиди мори убаа Јано!
Јас ти се мољам, и ти нар’чвам,
Да не излегвиш дење без убрус,
Дење без убрус, ноке без свешта,
Дан’ те догледат с’нцеа мајка,
Дан’ те посвршит за јасно с’нце.”
Убаа Јана кума не почу;
Тук ми излезе дење без убрус,
Дење без убрус, ноке без свешта.
Ми ја видела с’нцеа мајка,
Ми ја посврши за јасно с’нце,
Ми ја посврши, и ми ја зеде.
Убаа Јана не ми зборвеше,
Не ми зборвала за три години.
Тога му велит с’нцеа мајка:
„Дегиди с’нце, а јасно с’нце!
Убаа Јана ни онемела;
Да остаиме убаа Јана.
Да је зеиме Ѕвездоденица,
Ѕвездоденица, бргозборница.”
Јасното с’нце мајка почуло.
Ми ја посврши Ѕвездоденица,
Си ја посврши, и си ја зеде,
Убаа Јана не ми бегаше.*)
Ми ја кладое Ѕвездоденица
Ми ја кладое леп да си месит,
Убаа Јана свешта је светит.
Је догорила бела борина,
Је изгореа тонките прсти,
Је с’ истопие златни прстени.
Тога је рече Ѕвездоденица,
„Дегиди мори слепа слепачка,
Ако си нема, ти не си слепа,
Изгореа ти тонките прсти.”
Се отгоори убаа Јана:
„Дегиди мори Ѕвездоденице!
Јас ни сум нема, јас ни сум слепа;
Туку не зборвам, атар си држам;
Прва година чес сум чинила,
Чес сум чинила на мојот татко;
Втора година на мила мајка;
Tpeќa година на јасно с’нце.
Бог ми ја убил моја свекрва,
Зашт’ не почека чес да досторам,
Тук те донесе тебе овдека.”
Ми ја дочула с’нцеа мајка,
К’де ми зборвит убаа Јана.
Ми се наљути с’нцеа мајка,
Ми ја истера Ѕвездоденица,
Ѕвездоденица,бргозборница.
По друга Нема немачка, слепа слепачка ;
Нема немачка гуски ми пасит
Гуски ми пасит, патки ми ранит …
Ѕвездоденице, бргозборнице,
Бргозборнице, остроножице!
Кога ми дојде, кога пресече?
Јас не сум нема, нито сум слепа…
Тога си зборвит на својот стопан:
„Та не беф нема, та не беф слепа!”

17.
ТОДОРА КЕРКА
О т С т р у г а
Постигнала млада Момирица,
Постигнала до девет момички,
На десето тешка останала.
Тога зборвит Момир-бег војвода:
„А невесто млада Момирице!
Ако стигнеш десето момичка,
Ке ти истам ноѕе от колена,
Ке ти истам р’це от рамена,
Ке т’ отвртам очи от глобои,
Ке т’ остаам млада темничарка,
Ке т’ остаам млада улогарка!”
Кога дојде време да постигнит,
Си ја зеде најмала Тодора,
Си отиде во гора зелена,
Ми седнале под зелени јаор;
Си постигна млада Момирица;
Не ми беше десето момиче,
Туку беше едно м’шко дете.
Си го зави во кумаш пелена,
Си го пови со срмени повој.
Дете плачит дур лисќа се ронет.
Се распули млада Момирица,
Догледала оган на планина,
Си ја пушти Тодора малечка,
Је донесе оган от планина.
Развалиле силнине огнеи,
Изгреале дете малечкоо.
Ми заспала млада Момирица.
Си дојдое до три нар’чници;
А Тодора очи не затворат,
Глеат, слушат да три нар’чници:-
„Прва велит, ај да го земиме;
Втора велит да го не земаме,
Дури да се дете сторит,
Дете сторит до седум години;
Треќа велит нека растит дете.
Да се сторит јунак за женење,
Ке му свршет убаа нееста,
Ке му свршат и ке ја земеет;
Ко ке одет в црков на венчање,
Тога јунак да си го земиме.”
Нар’чае и си побегнае.
Расло дете и ми је порастло,
Растло дете дур се стори јунак,
Се сторило јунак за женење;
Ми посврши убаа нееста;
Дошла коа за да је земеет.
Тога зборит Тодора малечка:
„Ајти тебе, моја мила мајко!
Не праи го брата зеташтина,
Дур’ да земиме убаа нееста;
Зашто кога дете си постигна,
Нар’чае до три нар’чници:
„Прва рече ај да го земиме;
Втора рече да го остајме,
Да се сторит до седум години;
Треќа велит нека растит јунак,
Да се сторит јунак за женење;
Ко ке свршет убаа нееста,
Ко ке свршет, и ке ја земеет,
Ко ке одет в црков на венчање,
Тога јунак да си го земиме.”
Си отиде најмала Тодора,
Си откључи шарена ковчега,
Си изваи рубо зеташтинско,
Се промена најмала Тодора,
Се напраи млада зеташтина,
И си зеде китени сватои,
Си отиде по убаа нееста.
Отидое и си ја зедое,
Си ојдое црков на венчање.
Задале се силнине ветрои
Задале се м’гли и праои,
По ним идет силни виулици,
Го кренале млада зеташтина,
Је кренале најмала Тодора,
Је кренае дури под облаци;
Не се буде веке што се стори.
За брата си сестра се загуби,
Куртулиса својот мили братец,
Што ми беше еден син у мајка.
Ак’ загина најмала Тодора,
Не загина млада зеташтина,
Се кердоса нејѕин мили братец,
Се кердоса с убаа нееста.
Кој ке чует се памет да имат.

19.
ЈАНА КУКАВИЦА
О т К у к у ш
Што белеи, што лелеи
На врх бела Белашица?
Дали ми се соспи снеги,
Ели сет бели лебеде? –
Не сет бела соспи снеги,
Не сет бели лебеде;
Тук’ је бил еден бел чадир,
Под чадиро млади Стојан,
Млади Стојан болен лежи,
На сестра му говореше:
„Мори сестра, бела Јано!
Појди, Јано, ми донеси
От бел Дунав студна вода!”
Јана брату говореше:
„Варај брате, млади Стојан!
Јазе п’та не си знајам,
Да си појдам на бел Дунав,
И да појдам, и да дојдам.”
Стојан веле и говоре:
„Мори сестра, жална Јано!
Пресечи си мало прстe,
Да протечат црни крви,
Ка ќe врвиш низ гората,
Бележувај дрво камен;
Ка ке поиш на бел Дунав,
Да налеиш студна вода,
И пак назад да се врниш;
По белешки п’т ке најдиш.”
Јана брата послушала,
Пресекла је мало прсте,
Кинисала низ гората,
Дрво камен бележила,
На бел Дунав отидела,
Студна вода налеала,
И пак назад се врнала.
Нели Јано, жална Јано!
Нел зароси ситна роса,
Та си изми белешките
Белешките црни крви,
Што бележи дрво камен.
Нели Јана, жална Јана,
Нели п’та си забрка,
Та заскита низ гората.
Три дни ходи, три дни шета,
Никак дира не се најде,
Да си појди при брата си
При брата си болен Стојан.
Тогај Јана, жална Јана
Жално бога помолила:
„Варај боже, мили боже!
Чин’ ме, боже, малко пиле,
Сино пиле кукавица,
Да си летам по буките,
Да си бркам моја брата,
Моја брата болен Стојан!”
И господ ми ја послуша,
Та ја чини сино пиле,
Сино пиле кукавица,
Што си кукат и денеска.
20.
СТОЈНА И ЈУДИ
Стојно ле, лична невесто!
Седнала Стојно, седнала
На први велик четварток,
Да шие Стојно, да крое
На Стоја тенка кошуља,
За себе бела сагиа.
Там дека она шиеше,
Там дека она кроеше,
Свиха се, Стојно, завиха
Две силни вилни ветрушки
Та ми те, Стојно, завиха,
Та ми те тебе дигнаха,
Та ми те тебе носиха
На Јудинско оролиште
Оролиште, виролиште,
Дека Јуда оро играт.
Те фатиа на орото
На орото на танецот.
Стојна си оро играе
Играе и с’лѕи роне.
Догледа ја стара Јуда,
Та и веле и говоре:
„Стојно ле лична невесто!
Што оро играш и плачиш?
Даљ ти је тешко за дома,
За твоето м’шко дете,
За твојата прва љубов?
Не бери кахар, касавет;
Вчера от там’ минахме
Крај вашите тешки порти:
Твојата стара свекрва
М’шко си дете љуљаше,
Ем нему песна пееше:
„Нани ми сино, сираче!
Кога си ризик немало,
Мајка ти да те изгледат.”
21.
ОЛОШКИТЕ ОТ ГРАДИНАТА
Се пофали ж’лта дуна от градината, –
,,Како мене, спроти мене поубо немат?” –
Ја дочула јаболшница от градината, –
„Што се фалиш ж’лта дуњо кошоглаице!
Ја ке родам многу благи јаболка,
Ке ме јадет мезе по ракиа.” –
Ми ја дочу трандафилот от градината, –
„Што се фалиш јаболшнице бре шупливице!
Ја ке цутам многу цвеке в година,
Ке ме берет многу млади јунаци,
И невести, та и млади девојки.”
Ми го дочу крива лоза винена, –
„Што се фалиш трандафилу окапанику!
Јас ке родам многу грозје в година,
Ке оженам многу млади јунаци,
Ке ом’жам многу млади девојки,
Ке закопам триста стуарци, старици,
Ке си крстам триста луди дечина.”
РАК И ЖАБА
22.
Кинисало рече осмокраче,
Кинисало д’лго мустакинче,
Да ми тражит убаа невеста
За своега сина осмокрака
Ми одило рача што одило
И ми најде жаба кречанога
И је зборвит раче осмокраче:
„А егиди жабо кречаного,
А егиди жабо пуљооко,
Дај керка за сина осмокрака!”
Тога зборвит жаба кречанога:
„Витосај се, раче осмокраче,
Ајд’ от тука, д’лго мустакинче!
Сношти дошле чесоглавци,
За мнука ми смрдоглавци,
Дали ми се како тебе!
Не ти даам керка кречанога
За твоего сина осмокрака.”
Се наљути раче осмокраче,
Се наљути д’лго мустакинче,
Си истргна сабја шаварлиа,
Да посечит жаба кречанога;
Си истргна пушка бозоица,
Да отепат жабо кречанога. –
23.
КУСИ ВРАБЕЦ И НЕВЕСТА ПОДМРЕЖИЦА
Посвршил се куси врабец
За девојка подмрежица;
Си покани, си пособра
Сто сватои сколовранци,
Утицата старосватец,
Сто скакуљци брзи коњи,
Орлиштата побратими;
Отидоа по невестата,
По невестата подмрежица
П`тем нашле нива просо
Се вратиа сколовранци
Да си коња назобеат
Невестаси остаиле
Да ја вардет побратими
Да је вардет по крај трње,
Долетало диво пиле,
Је грабнала невестата,
Распердуши невестата,
Секое трнче и тарбуфче,
Секое грумче и пердуфче.
Кога дојде куси врабец,
Се зачуди црн сиромав
Што да чинит, как да чинит.
„Леле, леле ја. сиромаф!
Ал нееста да си жаља,
Али просо да жаљаме?
Арно којни назобафме,
К’де ке и однесиме?”
24.
ЦУЦУЛИНА И ТРЕСОПАТКА
О т П р и л е п
Се посвршил Цуцулина, Гугулина,
гуи, гуи, гуи,
Ја посврши мала тресопатка;
Си покани сто сватои,
Сто сватои, пет кумои,
И четири деверчина,
Ке ми одет по невеста
Цуцулину Гугулину.
Кинисаа да си одат,
Да си одат, по невеста,
Напред одат сам Цуцуљ м’ш,
Сам Цуцуљ м’ш зеташина,
И по него сто сватои,
Сто сватои, пет кумои
И четири деверчина.
Се зададе темна м’гла,
Таја идет прау на ними;
Не ми било темна м’гла,
уку било копсо пиле.
Ми прснаа да бегает
Сто сватои, пет кумои,
И четири деверчина;
Кој под грутче, кој над грутче,
Кој под трнче, кој над трнче,
Кој под глокче, кој над глокче,
Сам зеташин во к’пина;
Остаија невестата,
Остаија на полп’ти.
Си ја вати копсо пиле,
Кога очи целиваше,
Црни крви је течеа;
Кога грло целиваше,
Пердуите ја скубаше
Цуцуљ пасит гојада
Покрај река ситница;
Поминала лисица:
„Добр’о утро Цуцуле!”
– ,,Дал бог добро лисица!”
– Што врева је на село?”
– „Ми се женит комар беј
За мушичка девојка.
Болфа кука метеше,*)
Болфчето је расеше;
Вошка оган валеше,
Вофчето га гаснеше;
Мечка тесто валепre,
Појке го лапаше,
И на мече дааше.
26.
Комар беј се женеше,
Мушичка си плачепге,
Комар беј ја тешеше:
„М’лчи, м’лчи мушичко!
Утре одам в Битоља,
Да ти купам кошуља,
Кошуљата плетена,
Горе долу везена.”
27.
СВАДБА ОД РАКОВИТЕ
О т С т р у г а
Ракоите свадба чинет,
А жељките панаѓурвет.
Се посврши жељурокот,
Си посврши кутра жељка,
Кутра жељка за невеста.
И си стана жељурокот,
* Петел дрва цепеше
Кокошка му редеше;
Жаба оган валеше,
От ошто го валеше,
Поике го гаснеше;
Болва т’пан биеше,
Мечка тесто ваљкаше,
От ошто го ваљкаше,
Поике го лапаше.
Дојде коа, дојде време,
Да се берет си сватои.
Си пособра куси врапси,
Куси врапси за сватои;
Си пособра уташина,
Уташина кумашина;
И си зеде за старосват
За старосват сколовранец,
Побратими биљбиљчина,
Кинисае по невеста,
Отидоа во дворои.
Ми играет, ми скокает,
Ми ј адеет, ми пиј еет.
И подстана жељурокот,
Се подскачи на скалата,
И је виде кутра жељка
Променета, наружена,
Је целива бело грло.
Се зедоа, отидоа,
Со жељката с’ кердосае.
28.
Е Д Н А К В А
Ракоите свадба чинет,
А желките панаѓурвет,
Ежоите сеир чинет,
Ми се спушти едно еже,
Ми целива една желка.
Је дoгледа жељурокот,
Та се спушти по ежето
,.Море еже пуштар’це,
Чиа жена си целивал.”
Ракот му се одгоо,рвит:
„Море еже пуштар’це!
Мие на брак те канифме,
Да ми јадиш, да ми пиеш,
Голем аинк да ми чиниш,
Не да бациш чужа жена!”
Кутро еже с’ отгоорвит:
„Море раче асмокраче,
Море д’гомустакинче,
Море љуто кавгаџивче,
Ко ке јадиш, ко ке пиеш,
Лели ке се опианиш,
Та се ке си заб-ораиш
Кое је свое, кое је чужо.”