Написи

Ликот на Мерсо од „Странецот“ на Ками, е човек на новото време. Тој е отуѓен од општеството неприфаќајќи ги неговите норми, атеист по убедување.
Мерсо е слободен човек, со можност за слободен избор. Неговиот проблем е во сфаќањето на таа слобода бидејќи станува незаинтересиран за сè што се случува околу него.
Според Мерсо, човековиот живот е безвреден и сеедно е како ќе се живее зашто и така мора да се
Прочитај повеќе
Албер Ками (1913 – 1960) е роден во Мондови, мало место во Алжир, во сиромашно земјоделско семејство. Поради немаштијата бил принуден да работи и да се школува.
Ками завршил студии по филозофија, а потоа работел како новинар во Алжир и во Париз. Во 1942 година се приклучува во движењето на отпорот кога ги пишува своите Писма до еден германски пријател“, во кои го критикува фашизмот.  Ја добива Нобеловата награда
Прочитај повеќе
Семјуел Бекет (1906 – 1989)

 

Семјуел Бекет е претставник на театарот на апсурдот, односно антидрамата. Апсурдноста која започнува со егзистенцијализмот во антидрамата е уште понагласена. Таа се постигнува со повторување на исти бесмислици како средство за комуникација и отфрлајќи ги класичните драмски белези.

Бекет е раскажувач, критичар и драмски писател кој својата слава ќе ја здобие со драмата Чекајќи го Годо “. Таа ќе ги подели мислењата на критичарите, но и ќе
Прочитај повеќе
гзистенцијализмот се појавува во триесеттите години на XX век во Германија, а по Втората светска војна се проширува во целиот свет, а особено е популарен во Франција.
            Основен проблем што го разгледува егзистенцијализмот е човековата егзистенција под која се подразбира можноста на човекот да избере како ќе дејствува. Слободниот избор со себе ја носи и неизвесноста и несигурноста, па затоа тука доаѓаат до израз егзистенцијалните проблеми.
            Ова учење се јавува
Прочитај повеќе

Животот е процес – долг судски процес во кој сите ние сме осудени на смрт. Кафка, преку алегорична слика на судски процес, ни ја претставува бесмислата на живеењето, апсурдноста на секојдневието, изгубеноста на човекот во современото општество.

Ако Мерсо во „Странецот“ сам си е виновен што не пронаоѓа смисла, ако Владимир и Естрагон се осудуваат на вечно чекање на Годо, овде, Јозеф К. ништо не може да промени, со ништо

Прочитај повеќе